Teatr Szekspirowski powraca do Gdańska
Tradycje teatralne w Gdańsku sięgają 750 lat. Od tego bowiem czasu na ulicach Głównego Miasta odbywały się okolicznościowe występy mniej lub bardziej uzdolnionych trup teatralnych, zjeżdżających do miasta z okazji Jarmarku św. Dominika. Od 1610 roku do Szkoły Fechtunku (inaczej Szermierczej) tuż za murami Głównego Miasta zaczęły przyjeżdżać angielskie zespoły aktorskie ze sztukami m.in. zyskującego popularność niejakiego Williama Szekspira i innych jemu ówczesnych twórców epoki elżbietańskiej. W 1774 roku ta sama Szkoła Fechtunku została zaadaptowana na stałe na scenę teatralną. Impresario K. Ackermann, po uzyskaniu koncesji na prowadzenie teatru od władz miasta, zaczął regularnie wystawiać opery i pantomimy baletowe. Na teatr (pod względem poziomu artystycznego jak i obiektu) z prawdziwego zdarzenia przyszło gdańszczanom poczekać jednak do 1801 r., gdy na pobliskim Targu Węglowym powstał Teatr Miejski (Danzig Stadttheater), zniszczony tuż po wojnie. W historycznej lokalizacji zbudowany został w 1967 r. Teatr Wybrzeże. Scena teatru elżbietańskiego straciła rację funkcjonowania. Do jej tradycji odnosi się właśnie Teatr Szekspirowski, który w historycznej lokalizacji stanie w 2012 roku. Jego głównym wyróżnikiem na tle istniejących teatrów - nie tylko gdańskich - będzie otwierany dach, tak by przedstawienia mogły odbywać się przy dziennym świetle i naturalnych odgłosach przestrzeni, czym charakteryzowały się właśnie sceny elżbietańskie.
Materiały Gdańskiego Teatru Szekspirowskiego. Wizualizacje Teatru Szekspirowskiego autorstwa Renato Rizziego.
Wspołcześnie elżbietański teatr można oglądać w Gdańsku podczas corocznych Festiwali Szekspirowskich. Od inauguracji kulturalnego eventu w 1993 roku trupy teatralne z całego świata wystawiły w Gdańsku ponad 150 spektakli w 22 różnych językach. Swoje interpretacje Szekspira przedstawili poza Europejczykami, m.in. Japończycy, Ormianie, czy też artyści z Zimbabwe.
Król Lear w interpretacji Wrocławskiego Teatru Współczesnego na XIV Festiwalu Szekspirowskim.
Andrzej Mróz